Οι Dispirit είναι ο γαργαντούας του ακραίου υποστρώματος και συνεχίζουν το (εξαιρετικό) σερί κυκλοφοριών σε format κασέττα με το νέο Separation live demo τους. Οι συνθέσεις που αυτό περικλείει είναι δύο μακροσκελή υπεράσματα τα οποία εξυπηρετούν τη στοιχειωμένη ατμόσφαιρα και τη φρίκη των black metal αρμονιών. O John Gossard είναι ένας μεγάλος μουσικός.
09. YAUTJA - Songs of Lament
Οι Yautja είναι Αμερικάνοι σε καταγωγή κι έχουν κοινό μέλος με τους Alraune που είχαν κυκλοφορήσει ένα υπέροχο ομότιτλο ΕΡ προ διετίας. Το είδος τους είναι grindcore κατά βάση με πολλά sludge στοιχεία και μια σάπια ηχητική αισθητική που δεν κάνει καμία έκπτωση στον όγκο των δονήσεων. Αν οι Mastodon αποφάσιζαν να εξελίξουν πιο αργά το ύφος του σπουδαίου ντεμπούτου τους θα ακούγοταν κάπως έτσι. Το Songs of Lament είναι εθιστικό.
08. KRALLICE - Ygg Hur
Το αστρικό black metal αυτής της μπάντας με αγγίζει συναισθηματικά χρόνια τώρα, ιδιαίτερα από την Diotima κυκλοφορία τους όπου και κινούνταν σε πιο death metal φόρμες. Το Ygg Hur είναι το νόθο προϊόν μεταξύ των δύο προηγούμενων άλμπουμ του γκρουπ. Η μουσική των Krallice είναι αναπάντεχη και καθηλωτική. Εδώ ακούμε άλλο ένα εγγυημένο αποτέλεσμα μιας βιρτουοζο-παρέας που προτιμά να συνθέτει παρά να φλυαρεί.
07. JUNGBLUTH - Lovecult
Δύο χρόνια μετά το συγκλονιστικό Part Ache, η γερμανική αναρχική κολλεκτίβα των Jungbluth επιστρέφει με μια ακόμη δισκάρα στο ενεργητικό της. Το Lovecult κρατά όλο το punk/hardcore υπόβαθρο της μπάντας αλλά προσθέτει noise rock πινελιές που τους χαρίζουν χαώδη περάσματα και ταυτόχρονα πιασάρικους ρυθμούς. Οι τύποι αυτοί γίνονται εξυπνότεροι συνθέτες κάνοντας ελάχιστο σκόντο στην επιθετικότητα της μουσικής τους.
06. SUMAC - The Deal
Πάντα ήμουν οπαδός της φιγούρας που ακούει στο όνομα Aaron Turner. Αν και άδοξα συνυπεύθυνος για την μάστιγα της post ταμπέλας που υιοθετήθηκε από τον κάθε ανίδεο, ο Turner αποδείκνυε πάντα το συνθετικό του ταλέντο αλλά και το ρόλο του ως οπαδός της μουσικής ανά τα χρόνια. Φέτος κάνει το κρίσιμο βήμα επιστρέφοντας ακόμη πιο πίσω από τις ρίζες του, δομώντας ένα άλμπουμ τόσο ωμό και πρωτόγνωρο που με ξεπερνάει κυριολεκτικά. Ο τάχιστα ανερχόμενος Nick Yacyshyn (των υπερεκτιμημένων Baptists) βοηθά στο στήσιμο των απόκοσμων εκρήξεων με το ευφάνταστο drumming του.
05. LEVIATHAN - Scar Sighted
O Wrest είναι μια εμβληματική φιγούρα για το 00s black metal της παγκόσμιας σκηνής. Οι Leviathan είναι το γνήσιο τέκνο της πολυτάραχης προσωπικότητας του και το τελευταίο άλμπουμ του, Scar Sighted, είναι ένα δύσπεπτο οικοδόμημα διάφορων ηχητικών στρώσεων που μας υπενθυμίζει γιατί το συγκεκριμένο project θεωρείται ως ένα σπουδαίο act. Από σύγχρονα riffs που θα ζήλευε μέχρι και ο Jeff Loomis ως την ambient-ίλα και το σκοτάδι των όσων έπραξε στο Lurker of Chalice project του, τα πάντα εδώ μέσα μαρτυρούν το μεγάλο όραμα ενός μοναδικού μυαλού αλλά και εκτελεστή.
04. MACABRE OMEN - Gods of War-At War
Προσπερνώ μονομιάς το σχεδόν αστείο μιλιταριστικό concept του Gods of War - At War και εκτιμώ την πρόθεση του Αλέξανδρου (επίσης The One) να δημιουργήσει κάτι που προκύπτει από την δική του εθνική/τοπική κληρονομιά. Μουσικά ο δίσκος αυτός είναι πιθανών ότι καλύτερο έχει να αναδείξει η επική riff-ολογία της μετα-Bathory εποχής. Οι συνθέσεις είναι στο ζενίθ της έμπνευσης και ο Αλέξανδρος έχει ίσως τις ικανότερες για το είδος χροιές που έχω ακούσει. Αν σας αρέσουν οι Iron Maiden, οι παλιοί Rotting Christ και το 90s black metal γενικότερα, τότε ορκίζομαι ότι βρήκατε το απόλυτο αριστούργημα των τελευταίων 15 χρόνων.
03. ABYSSAL - Antikatastaseis
Όταν πρωτάκουσα το Antikatastaseis μου είχε αρέσει αλλά δεν με είχε αφήσει άφωνο σαν το προηγούμενο άλμπουμ αυτού του μυστήριου Βρετανού. Πριν λίγο καιρό όμως το ξανάβαλα να παίξει και μου έσκασε σαν μιά μικρή αποκάλυψη. Ύπουλο (όπως κάθε τι της μπάντας) στη δομή του, έχει καταιγιστικούς ρυθμούς που στοιχειώνουν μέσα σου και φανερώνονται εκεί που δεν το περιμένεις. Λιγότερο σκοτείνο και μελαγχολικό από το Novit enim Dominus qui sunt eius, αλλά φούλ αστρικό που διεγείρει αισθήσεις πάραυτα.
02. DØDHEIMSGARD - A Umbra Omega
Αυτό προοριζόταν για το νούμερο ένα της φετινής μου λίστας αλλά είπα να πολεμήσω την αυστηρότατη υποκειμενικότητά μου και να μοιράσω το βραβείο στη μέση. Οι Dødheimsgard δεν χρειάζονται συστάσεις. Το A Umbra Omega έρχεται μετά από μια οκταετία να γεμίσει τα κενά του τεχνικού, πιο death metal-ίζον, Kvohst-ικού Supervillain Outcast. Εδώ έχει επιστρέψει ο Aldrahn με μια ερμηνεία εφάμιλλη (αν όχι ανώτερη) του 666 International και όλα φαίνονται να είναι έρμαια μπροστά στη συμπαντική τους δύναμη. Ο ενορχηστρωτής της όλης φάσης δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Vicotnik φυσικά. Στο τελευταίο αυτό άλμπουμ ξεπερνά όρια και γαλαξίες και αποδεικνύει για ακόμη μια φορά την αισχρή μοναδικότητά του στον τομέα της σύνθεσης. Απλησίαστοι.
01. MISþYRMING - Söngvar elds og óreiðu
H άλλη μισή πρωτιά ανήκει στους νεοσύστατους Misþyrming. Η Ισλανδία πέρα από ένας προορισμός απόκοσμου κάλλους φαίνεται να έχει γίνει βάση για μια ισχυρή εγχώρια σκηνή που πραγματεύεται τα του black metal μέσα σε κάθε πλαίσιο. Skáphe, Svartidaudi, Naðra, 〇 και πόσοι άλλοι. Οι περισσότεροι προφανώς κυήματα μιας ενιαίας κοινότητας, υπό την στέγη της ανίερης και υπερποιοτικής Terratur Possessions. Το παρουσιαζόμενο άλμπουμ είναι μόλις το ντεμπούτο αυτής της κολλεκτίβας. H riff-ολογία είναι μανιώδης και ανατριχιαστική, η ατμόσφαιρα παγωμένη σαν τα μπουντρούμια της κολάσεως, τα leads ο ορισμός του cult. Τραγούδια σαν το Endalokasálmar παλιότερα θα ήταν η αιτία για να ασχοληθείς με ένα ολόκληρο είδος. Το μέλλον τους ανήκει.
Πέρασε αρκετός καιρός από την τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι, οπότε μπορώ να γράψω για αυτό το γεγονός με μια ψύχραιμη ματιά. Αφορμή όμως για να δημοσιεύσω σήμερα μου έδωσε ένα πιο πρόσφατο συμβάν, και συγκεκριμένα ο τρόπος που το αντιμετώπισε η θολοκουλτούρα. Είχαμε ακόμα ένα περιστατικό επίθεσης με όπλο στην Αμερική (που αλλού;) , αυτή τη φορά σε μια κλινική που γίνονται αμβλώσεις. Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες, δεν έψαξα κιόλας, αλλά από αυτά που γράφουν άλλοι έμαθα τα εξής : ο δράστης σκότωσε δύο ανθρώπους, και πυροβόλησε πέντε αστυνομικούς (παραδόξως είναι ζωντανός, ενώ σε άλλες περιπτώσεις η αμερικάνικη αστυνομία έχει σκοτώσει άοπλους ανθρώπους) . Εκείνο που έχει σημασία είναι η ταυτότητα του δράστη : λευκός και χριστιανός. Κίνητρο για την επίθεση που έκανε ήταν η θρησκεία, και το δικαίωμα στη ζωή. Εδώ είναι που έρχεται η θολοκουλτούρα να κάνει συμψηφισμό με το χτύπημα στο Παρίσι, και να παρουσιάσει τα δύο περιστατικά ως ένα και το αυτό. Έφτασε στο σημείο να κάνει υπόδειξη πως όσοι καταδικάσαμε την επίθεση που έγινε στο Bataclan, πρέπει να κάνουμε το ίδιο και για την επίθεση στην Αμερική. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν επισημαίναμε πριν από δύο εβδομάδες πως το πρόβλημα είναι το ίδιο το Ισλάμ, η μόνιμη απάντηση - επωδός της θολοκουλτούρας ήταν "Ναι, αλλά οι Σταυροφορίες στο παρελθόν, μπλα, μπλα, μπλα, ο δυτικός ιμπεριαλισμός έθρεψε τρομοκράτες τύπου Ισλαμικό Κράτος, μπούρου, μπούρου, κανένας δεν ενδιαφέρθηκε για το λαό της Συρίας τόσα χρόνια, είστε όλοι υποκριτές, ντρέπομαι για λογαριασμό σας", κτλ. Και ερχόμαστε στο σήμερα, όπου η θολοκουλτούρα μας κατηγορεί ότι στην περίπτωση του Παρισιού κάναμε λόγο για συλλογική ευθύνη των μουσουλμάνων, ενώ στην περίπτωση της Αμερικής μιλάμε για μεμονωμένο περιστατικό. Σου έχω νέα : πρόκειται ακριβώς για μεμονωμένη περίπτωση, σε αντίθεση με την οργανωμένη τρομοκρατία του Ισλάμ. Οι λεγόμενοι "φανατικοί", "ακραίοι", "τζιχαντιστές", ή όπως αλλιώς αποκαλούνται, απλά εφαρμόζουν αυτά που λέει το Κοράνι για τους άπιστους. Δεν είναι όλοι οι ισλαμιστές τρομοκράτες, και αυτό είναι αυταπόδεικτο. Μερικοί επιλέγουν να ζήσουν αρμονικά με όσους δεν είναι μουσουλμάνοι. Όπως και ο τύπος στην Αμερική επέλεξε να πάρει ένα όπλο και να επιτεθεί στην κλινική. Πουθενά στην Καινή Διαθήκη δεν επιβάλλεται να τρομοκρατείς όσους κάνουν εκτρώσεις. Αυτή είναι η διαφορά που δεν θέλει να δει η θολοκουλτούρα. Ασφυκτιά μέσα στην ελευθερία του δυτικού τρόπου ζωής, και τονίζει μόνο τα αρνητικά χαρακτηριστικά του. Ξεχνάνε όμως οι θολοκουλτουριάρηδες πως σε άλλα μέρη του κόσμου, ελευθερίες που εδώ είναι δεδομένες, όπως το να δηλώσεις άθεος χωρίς να έχεις επιπτώσεις, ή να ρίξεις ένα παιδί που δεν έχεις τη δυνατότητα να μεγαλώσεις, απλά δεν θα τις είχαν ποτέ. Μιλάω για χώρες που η καταπίεση είναι κρατική πρακτική (Ιράν, Σαουδική Αραβία), ή είναι παράνομη και χρησιμοποιεί βία για να επιβληθεί (Νιγηρία). Όμως στο μυαλό του θολοκουλτουριάρη η δύση ευθύνεται αποκλειστικά για όλα τα δεινά του κόσμου. Και ο φονιάς της Αμερικής είναι ίδιος με τους τζιχαντιστές του Παρισιού. Τι και αν ο πρώτος ενεργούσε μόνος, ενώ στη δεύτερη περίπτωση έχουμε οργανωμένη τρομοκρατία, που εχθρεύεται την ελευθερία και την ίδια τη ζωή; Τι και αν ο πρώτος ζει και θα λογοδοτήσει για τις πράξεις του, ενώ οι άλλοι απολαμβάνουν πιλάφια, μέλι και γάλα στον παράδεισο; Όλα ίσιωμα για τον θολοκουλτουριάρη, προκειμένου να κάνει την κριτική που τον βολεύει. Εν ολίγοις, σκοπός μου δεν είναι να αποδείξω την υπεροχή του χριστιανισμού έναντι του Ισλάμ. Όσο περνούν τα χρόνια, ο χριστιανισμός ασκεί όλο και λιγότερη επιρροή στα μυαλά των ανθρώπων, γιατί αμφισβητείται συνεχώς. Και αυτό είναι πολύ θετικό, γιατί δείχνει ο δυτικός κόσμος σε αυτό τον τομέα προοδεύει, δεν μένει στάσιμος. Δυστυχώς το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για το Ισλάμ, που είναι μονίμως παγιδευμένο σε ένα φαύλο κύκλο βίας και σκοταδισμού. Δεν αλλάζει, γιατί δεν θέλει να αλλάξει. Τόσο απλά. Αντιλαμβάνεστε τη διαφορά, τσακάλια μου; Αν δεν μπορείτε να τη δείτε, χρειάζεστε βοήθεια από ειδικό. Και δεν εννοώ οφθαλμίατρο. Οπότε το γεγονός ότι κάποιοι παρουσιάζουν ως όμοια δύο περιστατικά τελείως άσχετα... εντάξει, εμένα με βοηθάει να βγάλω χρήσιμα συμπεράσματα για το ποιοι είναι, και με ποιο τρόπο σκέφτονται.
Όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενη δημοσίευση, είμαι μαθητής σε εσπερινό ΕΠΑΛ. Ένα από τα βάσανα του σχολείου είναι η καθημερινή, αναγκαστική προσευχή. Για αυτό φροντίζω να αργοπορώ, ώστε να την αποφεύγω. Πρόσφατα προστέθηκε στο πρόγραμμα και το μάθημα των θρησκευτικών, γιατί μέχρι τώρα δεν είχαμε θεολόγο. Όταν τη ρώτησα τι χρειάζεται για να πάρει κάποιος απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών, με ενημέρωσε ότι έχει λήξει η προθεσμία για αυτό. Το καλύτερο όμως ήταν εκείνο που μου είπε μετά. Δεν έχει δικαίωμα να πάρει απαλλαγή από το συγκεκριμένο μάθημα όποιος είναι χριστιανός ορθόδοξος. Με λίγα λόγια, η πλειοψηφία των κατοίκων αυτής της χώρας. Το γνωρίζατε αυτό; Εγώ όχι, και ένιωσα μεγάλη δυσαρέσκεια όταν το άκουσα. Έτσι πάει εδώ πέρα. Γεννιέσαι, σε βαφτίζουν, και δεν έχεις δικαίωμα να παρεκκλίνεις για όλη σου τη ζωή. Και όλα αυτά συνεχίζονται, ενώ έχουμε φτάσει στο έτος 2015. Δεν θέλω να επαναλάβω όσα είχα γράψει σε προηγούμενη ανάρτηση για τη θρησκεία, και τη σχέση της με το κράτος. Κατά την άποψή μου, σε έναν ιδανικό κόσμο θα συνέβαιναν τα εξής : κάθε άνθρωπος μέχρι να ενηλικιωθεί, δεν λαμβάνει ΚΑΝΕΝΟΣ είδους θρησκευτική κατήχηση. Ούτε από γονείς, ούτε από εκπαιδευτικούς, ούτε από κάποιον άλλο μέσα στην κοινωνία. Μετά την ενηλικίωση, και ΑΝ αισθανθεί την εσωτερική ανάγκη να έρθει σε επαφή με κάποια θρησκεία, για να πάρει απαντήσεις που δεν βρήκε αλλού, ΜΟΝΟ τότε θα του γίνεται κατήχηση σε κάποιο δόγμα της επιλογής του. Για το σκοπό αυτό οι εκκλησίες, τα τζαμιά, οι συναγωγές, οι παγόδες, κτλ, θα έχουν μια ημέρα αφιερωμένη στο κοινό, ώστε να γνωρίσει τι πρεσβεύει ακριβώς η κάθε θρησκεία, και να επιλέξει εκείνη που τον ικανοποιεί. Αλλά τι είναι αυτά που λέω, έτσι; Με το ρυθμό που εξελίσσεται η ανθρωπότητα, θα χρειαστεί αιώνες, ή και χιλιετίες για να γίνουν αυτά... αν θα γίνουν. Να ξεκαθαρίσω κάτι : δεν είμαι άθεος, ούτε τα γράφω αυτά παρακινούμενος από μίσος για τη θρησκεία. Θεωρώ όμως ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει δικαίωμα επιλογής για τόσο σοβαρά ζητήματα, και όχι να είναι δέσμιος από τη γέννησή του, επειδή έτσι επιβάλλει η παράδοση. Δεν ζούμε στην θεοκρατούμενη Ευρώπη του Μεσαίωνα, όμως δεν νομίζω ότι έχουμε προοδεύσει όσο θα έπρεπε. Αυτή είναι η γνώμη μου, αλλά μπορεί και να κάνω λάθος. Ο χρόνος θα δείξει αν έχω δίκιο, και ας μην είναι με το μέρος μου.
Υ. Γ. Σήμερα που έκανα αυτή τη δημοσίευση, έγινε θέμα με μια ανακοίνωση του Ποταμιού. Η ανακοίνωση στηλίτευε το γεγονός πως θα επιτρέπεται να ράβονται στις στολές των αξιωματικών εικόνες αγίων, παράλληλα ή σε αντικατάσταση του εθνόσημου. Δεν υπάρχει σωτηρία, ούτε προοπτική να γίνουμε ευρωπαϊκή χώρα. Μπανανία για πάντα.
Θέλω ο χρόνος μου στο facebook να πειορίζεται σε 5' λεπτά τη μέρα (πρωινό καφέ) και ταυτόχρονα να βλέπω ότι με ενδιαφέρει πολύ. Ολοι ξέρετε πόσο δυσκολο είναι αυτό....οπότε η μόνη λύση ήταν να κάνω unfollow πολύ κόσμο ωστε το scroll down να περιοριστεί όσο γίνεται. Δέν με ενδιαφέρει καθόλου τι θα φάει ο καθένας εκτός αν θέλει να καλεσουμε delivery απο το στεθερό ενώ βρισκόμαστε σπίτι μου! Επίσης δεν με νοιάζει που βρίσκεται ο καθένας ανα πάσα ώρα και στιγμή μιάς και δέν παρακολουθώ κανέναν, ούτε έχω κρυφή επιθυμία να γίνω μπάτσος. Πολιτικές απόψεις τις μιάς εβδομάδας πρίν τις εκλογές μου προκαλούν εμετό μιάς και η δική μου δέν βρίσκεται πουθενά παρα μόνο στο δικό μου κεφάλι, και τέλος αν μου άρεσαν τα άρθρα του κώλου και τα άθλια βίντεο απο εκπομπες της τηλεόρασης απλα θα είχα τηλεόραση! (4 χρόνια δεν μου έλειψε ποτέ).
Μπορεί αυτο που γράφω να φαίνεται επιθετικό αλλα κάθε άλλο! Περιμένω να με καλέσετε σε live, εκθέσεις, να μου στείλετε όμορφη μουσική, καθώς και κάθε σπουδαίο επίτευγμα σε μύνημα. Μέχρι τότε θα ενημερώνομαι μόνο απο αυτούς που το κάνουν ήδη και μου δίνουν έμπνευση και χαρά.
ps. Mε φίλους θέλω να τα λέω απο κοντά και να εκπλήσομαι και καμια φορά με κανα νέο...όπως παλιά.
ps2. Mου αρέσει το μυστήριο, η διακριτικότητα,ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνια, και δέν υπάρχει πολύ απο αυτά εδω..
ps3. τίποτα προσωπικό....να έχετε όλοι μία δημιουργική μέρα.
Τάσος
aka ειλικρίνεια εκφρασμένη μέσα από την αδυναμία του να αποκαλωδιωθείς από τη σύγχρονη συνήθεια ή όλοι πλέον είναι ηττημένοι
Θαυμαστός κόσμος το διαδίκτυο. Άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παράλληλο σύμπαν. Ένα από τα ασύγκριτα πλεονεκτήματα που προσφέρει στους χρήστες του είναι η δυνατότητα να εκφράζουν και να ανταλλάσσουν απόψεις ελεύθερα με πολλούς ανθρώπους. Όλα καλά, μέχρι τη στιγμή που κάποιοι αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν την ανωνυμία που υπάρχει στο διαδίκτυο ως ασπίδα, για να βγάλουν χολή εναντίον όσων δεν συμπαθούν ανενόχλητοι. Και εξηγούμαι. Αφορμή για να γράψω σήμερα μου έδωσε ένα άρθρο - απάντηση αναγνώστη που δημοσίευσε ο Πιτσιρίκος, γνωστός blogger του οποίου η άποψη έχει βαρύνουσα σημασία για πολλούς. Ο αναγνώστης και ομοϊδεάτης του Πιτσιρίκου αναφέρει στο τέλος της δημοσίευσης πως οι Έλληνες είναι φυλή που λερώνει , και πως πρέπει να στειρωθεί πριν προλάβει να μολύνει όλη την ανθρωπότητα. Έτσι απλά. Χωρίς να υπάρχει καμία αντίδραση. Φανταστείτε τώρα τι θα συνέβαινε αν είχα γράψει εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος το ίδιο, και στη θέση των Ελλήνων βάζαμε τους Πακιστανούς για παράδειγμα. Θα είχαν μαζευτεί οι δήθεν αντιρατσιστές στα σχόλια, και θα απειλούσαν ότι θα με βρουν και θα με σπάσουν στο ξύλο. Οι πιο ψύχραιμοι θα έκαναν αναδημοσίευση με τίτλους όπως "ΕΜΕΤΟΣ", "ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΑΜΟΚ", "ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ", και θα ζητούσαν παρέμβαση της δικαιοσύνης, γιατί τέτοια ρητορική επισύρει κυρώσεις που προβλέπονται από το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Μόνο στην περίπτωση που προσβάλλονται οι ξένοι προφανώς. Γιατί το να βρίζει κάποιος τους Έλληνες, και να θεωρεί πως είναι αρρώστια που μόνο με στείρωση θεραπεύεται , είναι "άποψη" και πρέπει να απολαμβάνει ασυλία. Ζούμε σε εποχή που συντελούνται σημαντικές αλλαγές. Το να λέει κάποιος ότι δεν έχει εθνική συνείδηση και ανήκει απλά στην ανθρώπινη φυλή, είναι απολύτως φυσιολογικό, και όσο περνάει ο καιρός αυτή η θεώρηση θα κερδίζει περισσότερο έδαφος. Όσοι το πιστεύουν αυτό όμως δεν έχουν δικαίωμα να προσβάλλουν και να θεωρούν μόλυνση αυτούς που θέλουν να λέγονται Έλληνες. Δεν ξέρω από που πηγάζει αυτή η πεποίθηση, όμως είμαι σίγουρος πως αν συγκρίνουμε τους Έλληνες με άλλους λαούς, δεν νομίζω να βρούμε ότι υπερτερούν ή μειονεκτούν σε ελαττώματα. Οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί τόσο μίσος απέναντι στους Έλληνες, το οποίο εκφράζεται τόσο επιθετικά. Μπορούμε να τραβήξουμε και εμείς το σκοινί, και να ζητήσουμε να αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια από τέτοια άτομα, ώστε να μην πιέζονται με μία ταυτότητα που δεν τους εκφράζει. Ή να τους στείλουμε σε χώρες του εξωτερικού που προτιμούν, ώστε να μην αναγκάζονται να ζουν δίπλα σε αυτούς που μισούν. Χώρες οι οποίες κατοικούνται από "καθαρούς" ανθρώπους, που δεν μολύνουν τον πλανήτη, και σε αντίθεση με τα γίδια τους Έλληνες κάνουν πάντα, μα πάντα μόνο σωστές επιλογές σε όλα. Αν απελάσουμε ένα εκατομμύριο ανθέλληνες, μια χαρά χωράνε άλλοι τόσοι Έλληνες που αναγκάστηκαν να μεταναστανεύσουν, για να βρουν δουλειά. Τα ίδια δεν λένε και εκείνοι; Όταν με το μυαλό σου αυθαίρετα οριοθετείς τι είναι "σωστό" και "υγιές", και οτιδήποτε εκτός της κοσμοθεωρίας σου είναι μιερό και πρέπει να εξαφανιστεί, τότε εύκολα μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει και εσένα ανεπιθύμητο, που πρέπει να εξαλειφθεί. Άσε που αυτό σε κάνει ίδιο με το γνωστό "κόμμα" που έχει για σύνθημα τον τίτλο του άρθρου, είτε θες να το δεχτείς, είτε όχι. Σέβομαι απόψεις όπως η δική σου, αν και διαφωνώ, αλλά δεν θα σου δώσω και συγχαρητήρια. Ούτε θα παραμείνω απαθής απέναντί της, ειδικά όταν αυτή εκφράζεται με προσβλητικό τρόπο.
Υ. Γ. 1 : Στο τέλος του άρθρου, ο Πιτσιρίκος αναφέρει σε αντίθεση με τον αναγνώστη του, ότι δεν μισεί την Ελλάδα αλλά μόνο τους Έλληνες. Δεν μας διευκρίνισε όμως ποιους θεωρεί κατάλληλους για να κατοικήσουν αυτό τον τόπο. Ας το σκεφτεί και ας μας απαντήσει.
Υ. Γ. 2 : Όταν πρότεινα στον Πιτσιρίκο στο Twitter να αυτοενουχιστεί πρώτος, αφού έριξε την ιδέα στο άρθρο του, φυσικά με μπλόκαρε. Έτσι είναι. Εμείς είμαστε εύθικτοι, αλλά οι άλλοι πρέπει να καταπίνουν τις προσβολές μας αμάσητες. Και αυτό είναι ένα μικρό δείγμα του ιδεολογικού πολέμου που διεξάγεται στο διαδίκτυο. Δεν πρέπει να αφήνουμε σε χλωρό κλαρί τέτοια ανθρωπάκια.
πάνε χρόνια από τότε σου που σου έγραψα. Ή είναι άδοξο να μετρά κανείς τον χρόνο όταν κάτι δεν έχει συμβεί μέσα σ’ αυτόν; Παίζει να επικοινώνησα μαζί σου με κάθε δύναμη εγγαστριμυθίας που διαθέτω πάντως. Δε μπορεί. Κάτι θυμάμαι αμυδρά να μουρμουράω εις βάρος σου. Το φόρτι μου ξέφτισε με τόσο δρόμο αλλά η μνήμη μου θωρεί ακόμη πράματα από το βουλεβάρτο της δικιάς μου ζωής. Και δεν είναι ότι μου υποσχέθηκες κάτι εσύ. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Είναι όμως που οι σελίδες σου αλλάζουν τόσο γρήγορα ενώ εδώ τα πράγματα είναι σε δείνωση. Το μικρό έγινε μεγάλο. Το ασήμαντο σημαντικό. Και πάει λέγοντας. Όλα τα προσπερνάς πια.
Μην παρεξηγηθείς λοιπόν που έχω σαστίσει τόσο. Δεν έχω δα και τις ίδιες δυνάμεις. Γι’ αυτό με βλέπεις λίγο νωθρό. Ο νους μου είναι χυτός μες στο ραβαΐσι, μα το σώμα μου δεν αντέχει και έχουν τελειώσει και οι λέξεις. Να. Αυτό είναι. Πόσες ακόμα λέξεις να πει κανείς; Ε;
Το ποδόσφαιρο έγινε βαρετό άθλημα τις μέρες μας. Να σου προλάβω τα νέα επ’ αυτού. Κοιτάς έναν αγώνα μέσα από μια οθόνη, δίπλα σου υπάρχουν περιέργοι άνθρωποι με τα κινητά τηλέφωνα ανά χείρας που παρακολουθούν ταυτόχρονα την εξέλιξη πολλών παιχνιδιών, δίχως να κοιτούν το βασικό broadcasting, ποντάρουν ονλάιν, εικάζουν αποτελέσματα, σφίγγονται, φωνάζουν, βρίζουν, κι όλα αυτά βλέποντας αριθμούς να αλλάζουν, και να ξαναλλάζουν, κ.ο.κ. Το ντεκόρ των γηπέδων είναι πλέον το μέσο όνειρο της παγκόσμιας μεσαίας τάξης. Ή το απατηλό μέσο μιας λαμέ ζωής κάπου εξωτικά. Εσύ τείνεις να πεταχτείς που και που στην αγωνιώδη στιγμή μιας φάσης μα γρήγορα λουφάζεις γιατί αμέσως ακούγονται κριτικές από όλους αυτούς που δεν παρακολουθούν. Αυτοί πρέπει να είναι οι ειδήμονες που λένε. Γιατί προφανέστατα νιώθουν το άθλημα. Κάτι έχασα στην παιδική μου ηλικία, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Κι εσύ αλλάζεις τις σελίδες σου τόσο γρήγορα όσο μόνο ο χρόνος μπορεί. Δεν είναι δίκαιο να μην μου δωθεί μια δεύτερη ευκαιρία να κατανοήσω ούτε αυτή (μέσα στις τόσες αναρίθμητες) την απορία μου.
Το ποδόσφαιρο δεν είναι πλέον όπως το παίζαμε στις αλάνες. Όχι, καμιά σχέση σου λέω. Το ποδόσφαιρο τώρα είναι τα brand names της Μεγάλης Δύσης. Ή και της Ανατολής. GazPROM, Lay’s, PepsiCo, Gatorade, Heineken. Ένας κακός χαμός σου λέω. Διευθυντές marketing, επίσημοι συνεργάτες, προεδρίες, ιεραρχίες, φουλ μασονική αρχιτεκτονική στην διοίκησή του. Το ποδόσφαιρο είναι styling, αφίσες και πρωτοσέλιδα, μόδα, τατουάζ και μούσια. Μου κάνει εντύπωση το πως καταφέρνουν και θυμούνται πάντα ότι υπάρχει κάπου μια απλή μπάλα μέσα σ’ όλο αυτό.
Δεν μου αρέσει το ποδόσφαιρο στις μέρες μας, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Μου γκρεμίστηκε η ανάμνηση που είχα γι’ αυτό. Άσε που κανείς πλέον δεν θέλει να παίξει. Μόνο να συμμετέχει σε αυτόν τον κυκεώνα πληροφοριών και στοιχημάτων, στο τριπάρισμα του πονταρίσματος, στον εθισμό ενός τζόγου που πυορροεί ασύστολα.
Κάποιοι μου είπαν ότι έτσι είναι κάθε έκφανση του αθλητισμού στις μέρες μας. Εδώ και χρόνια ισχύουν όλα τα προαναφερθέντα. Βάλανε ταμπέλες σε όλα αυτά κάποιοι υψηλά ιστάμενοι. Δε μπορώ να νεάσω, που λες. Πόσο μάλλον σε σένα που μου έχεις μετρήσει κάθε ρανίδα ηλικίας εως τώρα. Πόσο γέρο με κάνανε να φαίνομαι. Κι εγώ όλο κάπου να επιμένω…
