πάνε χρόνια από τότε σου που σου έγραψα. Ή είναι άδοξο να μετρά κανείς τον χρόνο όταν κάτι δεν έχει συμβεί μέσα σ’ αυτόν; Παίζει να επικοινώνησα μαζί σου με κάθε δύναμη εγγαστριμυθίας που διαθέτω πάντως. Δε μπορεί. Κάτι θυμάμαι αμυδρά να μουρμουράω εις βάρος σου. Το φόρτι μου ξέφτισε με τόσο δρόμο αλλά η μνήμη μου θωρεί ακόμη πράματα από το βουλεβάρτο της δικιάς μου ζωής. Και δεν είναι ότι μου υποσχέθηκες κάτι εσύ. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Είναι όμως που οι σελίδες σου αλλάζουν τόσο γρήγορα ενώ εδώ τα πράγματα είναι σε δείνωση. Το μικρό έγινε μεγάλο. Το ασήμαντο σημαντικό. Και πάει λέγοντας. Όλα τα προσπερνάς πια.
Μην παρεξηγηθείς λοιπόν που έχω σαστίσει τόσο. Δεν έχω δα και τις ίδιες δυνάμεις. Γι’ αυτό με βλέπεις λίγο νωθρό. Ο νους μου είναι χυτός μες στο ραβαΐσι, μα το σώμα μου δεν αντέχει και έχουν τελειώσει και οι λέξεις. Να. Αυτό είναι. Πόσες ακόμα λέξεις να πει κανείς; Ε;
Το ποδόσφαιρο έγινε βαρετό άθλημα τις μέρες μας. Να σου προλάβω τα νέα επ’ αυτού. Κοιτάς έναν αγώνα μέσα από μια οθόνη, δίπλα σου υπάρχουν περιέργοι άνθρωποι με τα κινητά τηλέφωνα ανά χείρας που παρακολουθούν ταυτόχρονα την εξέλιξη πολλών παιχνιδιών, δίχως να κοιτούν το βασικό broadcasting, ποντάρουν ονλάιν, εικάζουν αποτελέσματα, σφίγγονται, φωνάζουν, βρίζουν, κι όλα αυτά βλέποντας αριθμούς να αλλάζουν, και να ξαναλλάζουν, κ.ο.κ. Το ντεκόρ των γηπέδων είναι πλέον το μέσο όνειρο της παγκόσμιας μεσαίας τάξης. Ή το απατηλό μέσο μιας λαμέ ζωής κάπου εξωτικά. Εσύ τείνεις να πεταχτείς που και που στην αγωνιώδη στιγμή μιας φάσης μα γρήγορα λουφάζεις γιατί αμέσως ακούγονται κριτικές από όλους αυτούς που δεν παρακολουθούν. Αυτοί πρέπει να είναι οι ειδήμονες που λένε. Γιατί προφανέστατα νιώθουν το άθλημα. Κάτι έχασα στην παιδική μου ηλικία, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Κι εσύ αλλάζεις τις σελίδες σου τόσο γρήγορα όσο μόνο ο χρόνος μπορεί. Δεν είναι δίκαιο να μην μου δωθεί μια δεύτερη ευκαιρία να κατανοήσω ούτε αυτή (μέσα στις τόσες αναρίθμητες) την απορία μου.
Το ποδόσφαιρο δεν είναι πλέον όπως το παίζαμε στις αλάνες. Όχι, καμιά σχέση σου λέω. Το ποδόσφαιρο τώρα είναι τα brand names της Μεγάλης Δύσης. Ή και της Ανατολής. GazPROM, Lay’s, PepsiCo, Gatorade, Heineken. Ένας κακός χαμός σου λέω. Διευθυντές marketing, επίσημοι συνεργάτες, προεδρίες, ιεραρχίες, φουλ μασονική αρχιτεκτονική στην διοίκησή του. Το ποδόσφαιρο είναι styling, αφίσες και πρωτοσέλιδα, μόδα, τατουάζ και μούσια. Μου κάνει εντύπωση το πως καταφέρνουν και θυμούνται πάντα ότι υπάρχει κάπου μια απλή μπάλα μέσα σ’ όλο αυτό.
Δεν μου αρέσει το ποδόσφαιρο στις μέρες μας, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Μου γκρεμίστηκε η ανάμνηση που είχα γι’ αυτό. Άσε που κανείς πλέον δεν θέλει να παίξει. Μόνο να συμμετέχει σε αυτόν τον κυκεώνα πληροφοριών και στοιχημάτων, στο τριπάρισμα του πονταρίσματος, στον εθισμό ενός τζόγου που πυορροεί ασύστολα.
Κάποιοι μου είπαν ότι έτσι είναι κάθε έκφανση του αθλητισμού στις μέρες μας. Εδώ και χρόνια ισχύουν όλα τα προαναφερθέντα. Βάλανε ταμπέλες σε όλα αυτά κάποιοι υψηλά ιστάμενοι. Δε μπορώ να νεάσω, που λες. Πόσο μάλλον σε σένα που μου έχεις μετρήσει κάθε ρανίδα ηλικίας εως τώρα. Πόσο γέρο με κάνανε να φαίνομαι. Κι εγώ όλο κάπου να επιμένω…
Μην παρεξηγηθείς λοιπόν που έχω σαστίσει τόσο. Δεν έχω δα και τις ίδιες δυνάμεις. Γι’ αυτό με βλέπεις λίγο νωθρό. Ο νους μου είναι χυτός μες στο ραβαΐσι, μα το σώμα μου δεν αντέχει και έχουν τελειώσει και οι λέξεις. Να. Αυτό είναι. Πόσες ακόμα λέξεις να πει κανείς; Ε;
Το ποδόσφαιρο έγινε βαρετό άθλημα τις μέρες μας. Να σου προλάβω τα νέα επ’ αυτού. Κοιτάς έναν αγώνα μέσα από μια οθόνη, δίπλα σου υπάρχουν περιέργοι άνθρωποι με τα κινητά τηλέφωνα ανά χείρας που παρακολουθούν ταυτόχρονα την εξέλιξη πολλών παιχνιδιών, δίχως να κοιτούν το βασικό broadcasting, ποντάρουν ονλάιν, εικάζουν αποτελέσματα, σφίγγονται, φωνάζουν, βρίζουν, κι όλα αυτά βλέποντας αριθμούς να αλλάζουν, και να ξαναλλάζουν, κ.ο.κ. Το ντεκόρ των γηπέδων είναι πλέον το μέσο όνειρο της παγκόσμιας μεσαίας τάξης. Ή το απατηλό μέσο μιας λαμέ ζωής κάπου εξωτικά. Εσύ τείνεις να πεταχτείς που και που στην αγωνιώδη στιγμή μιας φάσης μα γρήγορα λουφάζεις γιατί αμέσως ακούγονται κριτικές από όλους αυτούς που δεν παρακολουθούν. Αυτοί πρέπει να είναι οι ειδήμονες που λένε. Γιατί προφανέστατα νιώθουν το άθλημα. Κάτι έχασα στην παιδική μου ηλικία, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Κι εσύ αλλάζεις τις σελίδες σου τόσο γρήγορα όσο μόνο ο χρόνος μπορεί. Δεν είναι δίκαιο να μην μου δωθεί μια δεύτερη ευκαιρία να κατανοήσω ούτε αυτή (μέσα στις τόσες αναρίθμητες) την απορία μου.
Το ποδόσφαιρο δεν είναι πλέον όπως το παίζαμε στις αλάνες. Όχι, καμιά σχέση σου λέω. Το ποδόσφαιρο τώρα είναι τα brand names της Μεγάλης Δύσης. Ή και της Ανατολής. GazPROM, Lay’s, PepsiCo, Gatorade, Heineken. Ένας κακός χαμός σου λέω. Διευθυντές marketing, επίσημοι συνεργάτες, προεδρίες, ιεραρχίες, φουλ μασονική αρχιτεκτονική στην διοίκησή του. Το ποδόσφαιρο είναι styling, αφίσες και πρωτοσέλιδα, μόδα, τατουάζ και μούσια. Μου κάνει εντύπωση το πως καταφέρνουν και θυμούνται πάντα ότι υπάρχει κάπου μια απλή μπάλα μέσα σ’ όλο αυτό.
Δεν μου αρέσει το ποδόσφαιρο στις μέρες μας, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Μου γκρεμίστηκε η ανάμνηση που είχα γι’ αυτό. Άσε που κανείς πλέον δεν θέλει να παίξει. Μόνο να συμμετέχει σε αυτόν τον κυκεώνα πληροφοριών και στοιχημάτων, στο τριπάρισμα του πονταρίσματος, στον εθισμό ενός τζόγου που πυορροεί ασύστολα.
Κάποιοι μου είπαν ότι έτσι είναι κάθε έκφανση του αθλητισμού στις μέρες μας. Εδώ και χρόνια ισχύουν όλα τα προαναφερθέντα. Βάλανε ταμπέλες σε όλα αυτά κάποιοι υψηλά ιστάμενοι. Δε μπορώ να νεάσω, που λες. Πόσο μάλλον σε σένα που μου έχεις μετρήσει κάθε ρανίδα ηλικίας εως τώρα. Πόσο γέρο με κάνανε να φαίνομαι. Κι εγώ όλο κάπου να επιμένω…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου