Θέλω ο χρόνος μου στο facebook να πειορίζεται σε 5' λεπτά τη μέρα (πρωινό καφέ) και ταυτόχρονα να βλέπω ότι με ενδιαφέρει πολύ. Ολοι ξέρετε πόσο δυσκολο είναι αυτό....οπότε η μόνη λύση ήταν να κάνω unfollow πολύ κόσμο ωστε το scroll down να περιοριστεί όσο γίνεται. Δέν με ενδιαφέρει καθόλου τι θα φάει ο καθένας εκτός αν θέλει να καλεσουμε delivery απο το στεθερό ενώ βρισκόμαστε σπίτι μου! Επίσης δεν με νοιάζει που βρίσκεται ο καθένας ανα πάσα ώρα και στιγμή μιάς και δέν παρακολουθώ κανέναν, ούτε έχω κρυφή επιθυμία να γίνω μπάτσος. Πολιτικές απόψεις τις μιάς εβδομάδας πρίν τις εκλογές μου προκαλούν εμετό μιάς και η δική μου δέν βρίσκεται πουθενά παρα μόνο στο δικό μου κεφάλι, και τέλος αν μου άρεσαν τα άρθρα του κώλου και τα άθλια βίντεο απο εκπομπες της τηλεόρασης απλα θα είχα τηλεόραση! (4 χρόνια δεν μου έλειψε ποτέ).
Μπορεί αυτο που γράφω να φαίνεται επιθετικό αλλα κάθε άλλο! Περιμένω να με καλέσετε σε live, εκθέσεις, να μου στείλετε όμορφη μουσική, καθώς και κάθε σπουδαίο επίτευγμα σε μύνημα. Μέχρι τότε θα ενημερώνομαι μόνο απο αυτούς που το κάνουν ήδη και μου δίνουν έμπνευση και χαρά.
ps. Mε φίλους θέλω να τα λέω απο κοντά και να εκπλήσομαι και καμια φορά με κανα νέο...όπως παλιά.
ps2. Mου αρέσει το μυστήριο, η διακριτικότητα,ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνια, και δέν υπάρχει πολύ απο αυτά εδω..
ps3. τίποτα προσωπικό....να έχετε όλοι μία δημιουργική μέρα.
Τάσος
aka ειλικρίνεια εκφρασμένη μέσα από την αδυναμία του να αποκαλωδιωθείς από τη σύγχρονη συνήθεια ή όλοι πλέον είναι ηττημένοι
Θαυμαστός κόσμος το διαδίκτυο. Άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παράλληλο σύμπαν. Ένα από τα ασύγκριτα πλεονεκτήματα που προσφέρει στους χρήστες του είναι η δυνατότητα να εκφράζουν και να ανταλλάσσουν απόψεις ελεύθερα με πολλούς ανθρώπους. Όλα καλά, μέχρι τη στιγμή που κάποιοι αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν την ανωνυμία που υπάρχει στο διαδίκτυο ως ασπίδα, για να βγάλουν χολή εναντίον όσων δεν συμπαθούν ανενόχλητοι. Και εξηγούμαι. Αφορμή για να γράψω σήμερα μου έδωσε ένα άρθρο - απάντηση αναγνώστη που δημοσίευσε ο Πιτσιρίκος, γνωστός blogger του οποίου η άποψη έχει βαρύνουσα σημασία για πολλούς. Ο αναγνώστης και ομοϊδεάτης του Πιτσιρίκου αναφέρει στο τέλος της δημοσίευσης πως οι Έλληνες είναι φυλή που λερώνει , και πως πρέπει να στειρωθεί πριν προλάβει να μολύνει όλη την ανθρωπότητα. Έτσι απλά. Χωρίς να υπάρχει καμία αντίδραση. Φανταστείτε τώρα τι θα συνέβαινε αν είχα γράψει εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος το ίδιο, και στη θέση των Ελλήνων βάζαμε τους Πακιστανούς για παράδειγμα. Θα είχαν μαζευτεί οι δήθεν αντιρατσιστές στα σχόλια, και θα απειλούσαν ότι θα με βρουν και θα με σπάσουν στο ξύλο. Οι πιο ψύχραιμοι θα έκαναν αναδημοσίευση με τίτλους όπως "ΕΜΕΤΟΣ", "ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΑΜΟΚ", "ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ", και θα ζητούσαν παρέμβαση της δικαιοσύνης, γιατί τέτοια ρητορική επισύρει κυρώσεις που προβλέπονται από το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Μόνο στην περίπτωση που προσβάλλονται οι ξένοι προφανώς. Γιατί το να βρίζει κάποιος τους Έλληνες, και να θεωρεί πως είναι αρρώστια που μόνο με στείρωση θεραπεύεται , είναι "άποψη" και πρέπει να απολαμβάνει ασυλία. Ζούμε σε εποχή που συντελούνται σημαντικές αλλαγές. Το να λέει κάποιος ότι δεν έχει εθνική συνείδηση και ανήκει απλά στην ανθρώπινη φυλή, είναι απολύτως φυσιολογικό, και όσο περνάει ο καιρός αυτή η θεώρηση θα κερδίζει περισσότερο έδαφος. Όσοι το πιστεύουν αυτό όμως δεν έχουν δικαίωμα να προσβάλλουν και να θεωρούν μόλυνση αυτούς που θέλουν να λέγονται Έλληνες. Δεν ξέρω από που πηγάζει αυτή η πεποίθηση, όμως είμαι σίγουρος πως αν συγκρίνουμε τους Έλληνες με άλλους λαούς, δεν νομίζω να βρούμε ότι υπερτερούν ή μειονεκτούν σε ελαττώματα. Οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί τόσο μίσος απέναντι στους Έλληνες, το οποίο εκφράζεται τόσο επιθετικά. Μπορούμε να τραβήξουμε και εμείς το σκοινί, και να ζητήσουμε να αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια από τέτοια άτομα, ώστε να μην πιέζονται με μία ταυτότητα που δεν τους εκφράζει. Ή να τους στείλουμε σε χώρες του εξωτερικού που προτιμούν, ώστε να μην αναγκάζονται να ζουν δίπλα σε αυτούς που μισούν. Χώρες οι οποίες κατοικούνται από "καθαρούς" ανθρώπους, που δεν μολύνουν τον πλανήτη, και σε αντίθεση με τα γίδια τους Έλληνες κάνουν πάντα, μα πάντα μόνο σωστές επιλογές σε όλα. Αν απελάσουμε ένα εκατομμύριο ανθέλληνες, μια χαρά χωράνε άλλοι τόσοι Έλληνες που αναγκάστηκαν να μεταναστανεύσουν, για να βρουν δουλειά. Τα ίδια δεν λένε και εκείνοι; Όταν με το μυαλό σου αυθαίρετα οριοθετείς τι είναι "σωστό" και "υγιές", και οτιδήποτε εκτός της κοσμοθεωρίας σου είναι μιερό και πρέπει να εξαφανιστεί, τότε εύκολα μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει και εσένα ανεπιθύμητο, που πρέπει να εξαλειφθεί. Άσε που αυτό σε κάνει ίδιο με το γνωστό "κόμμα" που έχει για σύνθημα τον τίτλο του άρθρου, είτε θες να το δεχτείς, είτε όχι. Σέβομαι απόψεις όπως η δική σου, αν και διαφωνώ, αλλά δεν θα σου δώσω και συγχαρητήρια. Ούτε θα παραμείνω απαθής απέναντί της, ειδικά όταν αυτή εκφράζεται με προσβλητικό τρόπο.
Υ. Γ. 1 : Στο τέλος του άρθρου, ο Πιτσιρίκος αναφέρει σε αντίθεση με τον αναγνώστη του, ότι δεν μισεί την Ελλάδα αλλά μόνο τους Έλληνες. Δεν μας διευκρίνισε όμως ποιους θεωρεί κατάλληλους για να κατοικήσουν αυτό τον τόπο. Ας το σκεφτεί και ας μας απαντήσει.
Υ. Γ. 2 : Όταν πρότεινα στον Πιτσιρίκο στο Twitter να αυτοενουχιστεί πρώτος, αφού έριξε την ιδέα στο άρθρο του, φυσικά με μπλόκαρε. Έτσι είναι. Εμείς είμαστε εύθικτοι, αλλά οι άλλοι πρέπει να καταπίνουν τις προσβολές μας αμάσητες. Και αυτό είναι ένα μικρό δείγμα του ιδεολογικού πολέμου που διεξάγεται στο διαδίκτυο. Δεν πρέπει να αφήνουμε σε χλωρό κλαρί τέτοια ανθρωπάκια.
πάνε χρόνια από τότε σου που σου έγραψα. Ή είναι άδοξο να μετρά κανείς τον χρόνο όταν κάτι δεν έχει συμβεί μέσα σ’ αυτόν; Παίζει να επικοινώνησα μαζί σου με κάθε δύναμη εγγαστριμυθίας που διαθέτω πάντως. Δε μπορεί. Κάτι θυμάμαι αμυδρά να μουρμουράω εις βάρος σου. Το φόρτι μου ξέφτισε με τόσο δρόμο αλλά η μνήμη μου θωρεί ακόμη πράματα από το βουλεβάρτο της δικιάς μου ζωής. Και δεν είναι ότι μου υποσχέθηκες κάτι εσύ. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Είναι όμως που οι σελίδες σου αλλάζουν τόσο γρήγορα ενώ εδώ τα πράγματα είναι σε δείνωση. Το μικρό έγινε μεγάλο. Το ασήμαντο σημαντικό. Και πάει λέγοντας. Όλα τα προσπερνάς πια.
Μην παρεξηγηθείς λοιπόν που έχω σαστίσει τόσο. Δεν έχω δα και τις ίδιες δυνάμεις. Γι’ αυτό με βλέπεις λίγο νωθρό. Ο νους μου είναι χυτός μες στο ραβαΐσι, μα το σώμα μου δεν αντέχει και έχουν τελειώσει και οι λέξεις. Να. Αυτό είναι. Πόσες ακόμα λέξεις να πει κανείς; Ε;
Το ποδόσφαιρο έγινε βαρετό άθλημα τις μέρες μας. Να σου προλάβω τα νέα επ’ αυτού. Κοιτάς έναν αγώνα μέσα από μια οθόνη, δίπλα σου υπάρχουν περιέργοι άνθρωποι με τα κινητά τηλέφωνα ανά χείρας που παρακολουθούν ταυτόχρονα την εξέλιξη πολλών παιχνιδιών, δίχως να κοιτούν το βασικό broadcasting, ποντάρουν ονλάιν, εικάζουν αποτελέσματα, σφίγγονται, φωνάζουν, βρίζουν, κι όλα αυτά βλέποντας αριθμούς να αλλάζουν, και να ξαναλλάζουν, κ.ο.κ. Το ντεκόρ των γηπέδων είναι πλέον το μέσο όνειρο της παγκόσμιας μεσαίας τάξης. Ή το απατηλό μέσο μιας λαμέ ζωής κάπου εξωτικά. Εσύ τείνεις να πεταχτείς που και που στην αγωνιώδη στιγμή μιας φάσης μα γρήγορα λουφάζεις γιατί αμέσως ακούγονται κριτικές από όλους αυτούς που δεν παρακολουθούν. Αυτοί πρέπει να είναι οι ειδήμονες που λένε. Γιατί προφανέστατα νιώθουν το άθλημα. Κάτι έχασα στην παιδική μου ηλικία, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Κι εσύ αλλάζεις τις σελίδες σου τόσο γρήγορα όσο μόνο ο χρόνος μπορεί. Δεν είναι δίκαιο να μην μου δωθεί μια δεύτερη ευκαιρία να κατανοήσω ούτε αυτή (μέσα στις τόσες αναρίθμητες) την απορία μου.
Το ποδόσφαιρο δεν είναι πλέον όπως το παίζαμε στις αλάνες. Όχι, καμιά σχέση σου λέω. Το ποδόσφαιρο τώρα είναι τα brand names της Μεγάλης Δύσης. Ή και της Ανατολής. GazPROM, Lay’s, PepsiCo, Gatorade, Heineken. Ένας κακός χαμός σου λέω. Διευθυντές marketing, επίσημοι συνεργάτες, προεδρίες, ιεραρχίες, φουλ μασονική αρχιτεκτονική στην διοίκησή του. Το ποδόσφαιρο είναι styling, αφίσες και πρωτοσέλιδα, μόδα, τατουάζ και μούσια. Μου κάνει εντύπωση το πως καταφέρνουν και θυμούνται πάντα ότι υπάρχει κάπου μια απλή μπάλα μέσα σ’ όλο αυτό.
Δεν μου αρέσει το ποδόσφαιρο στις μέρες μας, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Μου γκρεμίστηκε η ανάμνηση που είχα γι’ αυτό. Άσε που κανείς πλέον δεν θέλει να παίξει. Μόνο να συμμετέχει σε αυτόν τον κυκεώνα πληροφοριών και στοιχημάτων, στο τριπάρισμα του πονταρίσματος, στον εθισμό ενός τζόγου που πυορροεί ασύστολα.
Κάποιοι μου είπαν ότι έτσι είναι κάθε έκφανση του αθλητισμού στις μέρες μας. Εδώ και χρόνια ισχύουν όλα τα προαναφερθέντα. Βάλανε ταμπέλες σε όλα αυτά κάποιοι υψηλά ιστάμενοι. Δε μπορώ να νεάσω, που λες. Πόσο μάλλον σε σένα που μου έχεις μετρήσει κάθε ρανίδα ηλικίας εως τώρα. Πόσο γέρο με κάνανε να φαίνομαι. Κι εγώ όλο κάπου να επιμένω…
Όπως γνωρίζετε έχουμε πλήρη συμμετοχή της Ρωσίας στον πόλεμο στη Συρία πλέον, και όχι διακριτική όπως ήταν μέχρι τώρα. Για άλλη μια φορά βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας να εκτυλίσσεται το έργο "Δίκαιο του ισχυρού". Μεγάλες δυνάμεις να παίζουν τα παιχνίδια τους, να ρημάζουν χώρες και να την πληρώνουν αθώοι, για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους σε περιοχές που δεν τους ανήκουν. Από την αρχή φαινόταν ότι ο πόλεμος στη Συρία ήταν ιδιαίτερη περίπτωση, για αυτό και συνεχίζεται χρόνια τώρα, σε αντίθεση με τη Λιβύη πχ. που ξεμπέρδεψαν γρήγορα με τον Καντάφι. Τώρα που μπήκε και η "αρκούδα" στο παιχνίδι για τα καλά, το πράγμα χοντραίνει. Η διπλωματία πάντα αδυνατεί να βρει λύσεις, και μάλλον γίνεται για τα μάτια του κόσμου. Αρχίζει να γίνεται ξεκάθαρο ότι ένας Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεκινήσει σύντομα από εκεί. Εκατομμύρια θυμάτων στους δύο προηγούμενους, και όμως όλοι διατεθειμένοι να επαναλάβουν το λάθος για τρίτη φορά. Η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως, όπως λένε. Δεν ξέρω αν ο Δ' Παγκόσμιος Πόλεμος θα γίνει με ρόπαλα, όπως είπε ο Αϊνστάιν. Εύχομαι ο επερχόμενος πόλεμος που θα γίνει να είναι εκείνος που θα τους τερματίσει όλους μια και καλή. Τρεις και τον τσακώσανε, όπως λέει και μια άλλη σοφή ρήση. Ή θα πάρουμε το μάθημά μας οριστικά, ή θα σβήσουμε μια και καλή. Σαν άνθρωπος γενικά είμαι εναντίον των συγκρούσεων. Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχουν περιπτώσεις που αυτές είναι αναπόφευκτες. Και όταν συμβαίνει αυτό, καλό θα ήταν να μας προσφέρουν συνειδητοποίηση για να προχωρήσουμε μπροστά. Οτιδήποτε άλλο είναι καταστροφικό και ανούσιο. Ας απολαύσουμε τώρα δύο τραγούδια που περιγράφουν με ωραίο τρόπο την "ομορφιά" του πολέμου.
