Όχι

"Όχι". Τρία γράμματα, μία λέξη, τεράστιος αντίκτυπος. Μπορεί να είναι η πιο εύκολη ή η πιο δύσκολη λέξη που μπορούμε να πούμε, όπως λέει και ο Chuck D στο ομώνυμο τραγούδι του. Η Madonna στο τραγούδι της "The power of goodbye" επίσης αναφέρει ότι η δημιουργία έρχεται όταν μαθαίνουμε να λέμε "όχι". Όμως δεν θέλω να σχολιάσω τη μουσική σε αυτή την ανάρτηση. Θα ασχοληθώ με την πολιτική, ένα θέμα το οποίο όσο και να προσπαθώ να αποφύγω, συνεχώς με προκαλεί και μου τραβάει την προσοχή.

Έχουν περάσει δύο μήνες από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος. Ο Αλέξης Τσίπρας ξεσήκωσε το λαό να καταψηφίσει τα μέτρα λιτότητας που του πρότειναν οι Ευρωπαίοι εταίροι. Να θυμίσουμε σε αυτό το σημείο πως όταν ήθελε ο Γιώργος Παπανδρέου να κάνει το ίδιο πριν λίγα χρόνια, ο Αλέξης Τσίπρας τον κατηγόρησε ότι μεταθέτει τις ευθύνες στο λαό. Πίσω στο σήμερα, πριν από το δημοψήφισμα υπήρξε μεγάλη τριβή και ξεκατίνιασμα ανάμεσα στις δύο πλευρές. Υπήρξαν περιπτώσεις ανθρώπων που πιάστηκαν στα χέρια για αυτό το λόγο. Στο τέλος όπως ξέρουμε υπερίσχυσε το "όχι", με ποσοστό 62%. Ήμουν και εγώ μέσα σε αυτή την πλειοψηφία. Και αντί αυτό να δώσει κίνητρο στο ΣΥΡΙΖΑ να πολεμήσει τη λιτότητα και τη διαφθορά, όπως ισχυρίζεται εδώ και καιρό, τι έκανε; Μας έφερε ένα ολοκαίνουριο μνημόνιο, το χειρότερο μέχρι στιγμής κατά γενική ομολογία. Θερινή ψυχρολουσία, όμως όχι ευχάριστη. Και πριν προλάβει να καταλαγιάσει ο θόρυβος από αυτή τη μεταστροφή, κηρύσσονται βουλευτικές εκλογές, ούτε ένα χρόνο μετά τις προηγούμενες. Αυτές οι δύο κινήσεις δείχνουν ξεκάθαρα ότι ο Τσίπρας από την αρχή είχε σκοπό να φέρει μνημόνιο, απλά με το δημοψήφισμα ήλπιζε να υπερισχύσει το "ναι" για να φύγει η ευθύνη από πάνω του. Και με τις εκλογές απαλλάχθηκε από τους αντιδραστικούς που σίγουρα θα είχαν αντίρρηση, και θα δημιουργούσαν προβλήματα. Έτσι δικαιώνονται (δυστυχώς) οι Πασόκοι για την αρχική τους επιλογή να βάλουν την Ελλάδα στο μνημόνιο, λέγοντας πως δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Μετά το δημοψήφισμα του Ιουλίου δεν νομίζω να έχει απομείνει κάποιος που αμφιβάλλει πως η θέση της Ελλάδας είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και πουθενά αλλού. Οποιεσδήποτε ψευδαισθήσεις για το αντίθετο είναι επικίνδυνες, και ακραίες φωνές που κάνουν συνεχώς λόγο για Βάρκιζες, προδότες, δοσίλογους, ταγματασφαλίτες, γερμανοτσολιάδες, κτλ., δεν βοηθούν καθόλου. Το ευχάριστο είναι πως όσο περνάει ο καιρός τέτοιες φωνές περιορίζονται. Μένει να δούμε αν όντως σε τρία χρόνια από τώρα η Ελλάδα θα έχει βγει από τα μνημόνια, όπως ισχυρίζεται ο Πάνος Καμμένος, αν και δεν έχω λόγο να τον εμπιστεύομαι. Άλλες χώρες κατάφεραν με το πρώτο να βγουν από την επιτήρηση, και εμείς ακόμα παιδευόμαστε. Αυτό θα έπρεπε να μας πει κάτι για τις κυβερνήσεις μας, και τις επιλογές που κάνουμε.