Όλοι το ίδιο γίναμε, λαός και Κολωνάκι

Πέρασε αρκετός καιρός από την τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι, οπότε μπορώ να γράψω για αυτό το γεγονός με μια ψύχραιμη ματιά. Αφορμή όμως για να δημοσιεύσω σήμερα μου έδωσε ένα πιο πρόσφατο συμβάν, και συγκεκριμένα ο τρόπος που το αντιμετώπισε η θολοκουλτούρα. Είχαμε ακόμα ένα περιστατικό επίθεσης με όπλο στην Αμερική (που αλλού;) , αυτή τη φορά σε μια κλινική που γίνονται αμβλώσεις. Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες, δεν έψαξα κιόλας, αλλά από αυτά που γράφουν άλλοι έμαθα τα εξής : ο δράστης σκότωσε δύο ανθρώπους, και πυροβόλησε πέντε αστυνομικούς (παραδόξως είναι ζωντανός, ενώ σε άλλες περιπτώσεις η αμερικάνικη αστυνομία έχει σκοτώσει άοπλους ανθρώπους) . Εκείνο που έχει σημασία είναι η ταυτότητα του δράστη : λευκός και χριστιανός. Κίνητρο για την επίθεση που έκανε ήταν η θρησκεία, και το δικαίωμα στη ζωή. Εδώ είναι που έρχεται η θολοκουλτούρα να κάνει συμψηφισμό με το χτύπημα στο Παρίσι, και να παρουσιάσει τα δύο περιστατικά ως ένα και το αυτό. Έφτασε στο σημείο να κάνει υπόδειξη πως όσοι καταδικάσαμε την επίθεση που έγινε στο Bataclan, πρέπει να κάνουμε το ίδιο και για την επίθεση στην Αμερική. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν επισημαίναμε πριν από δύο εβδομάδες πως το πρόβλημα είναι το ίδιο το Ισλάμ, η μόνιμη απάντηση - επωδός της θολοκουλτούρας ήταν "Ναι, αλλά οι Σταυροφορίες στο παρελθόν, μπλα, μπλα, μπλα, ο δυτικός ιμπεριαλισμός έθρεψε τρομοκράτες τύπου Ισλαμικό Κράτος, μπούρου, μπούρου, κανένας δεν ενδιαφέρθηκε για το λαό της Συρίας τόσα χρόνια, είστε όλοι υποκριτές, ντρέπομαι για λογαριασμό σας", κτλ. Και ερχόμαστε στο σήμερα, όπου η θολοκουλτούρα μας κατηγορεί ότι στην περίπτωση του Παρισιού κάναμε λόγο για συλλογική ευθύνη των μουσουλμάνων, ενώ στην περίπτωση της Αμερικής μιλάμε για μεμονωμένο περιστατικό. Σου έχω νέα : πρόκειται ακριβώς για μεμονωμένη περίπτωση, σε αντίθεση με την οργανωμένη τρομοκρατία του Ισλάμ. Οι λεγόμενοι "φανατικοί", "ακραίοι", "τζιχαντιστές", ή όπως αλλιώς αποκαλούνται, απλά εφαρμόζουν αυτά που λέει το Κοράνι για τους άπιστους. Δεν είναι όλοι οι ισλαμιστές τρομοκράτες, και αυτό είναι αυταπόδεικτο. Μερικοί επιλέγουν να ζήσουν αρμονικά με όσους δεν είναι μουσουλμάνοι. Όπως και ο τύπος στην Αμερική επέλεξε να πάρει ένα όπλο και να επιτεθεί στην κλινική. Πουθενά στην Καινή Διαθήκη δεν επιβάλλεται να τρομοκρατείς όσους κάνουν εκτρώσεις. Αυτή είναι η διαφορά που δεν θέλει να δει η θολοκουλτούρα. Ασφυκτιά μέσα στην ελευθερία του δυτικού τρόπου ζωής, και τονίζει μόνο τα αρνητικά χαρακτηριστικά του. Ξεχνάνε όμως οι θολοκουλτουριάρηδες πως σε άλλα μέρη του κόσμου, ελευθερίες που εδώ είναι δεδομένες, όπως το να δηλώσεις άθεος χωρίς να έχεις επιπτώσεις, ή να ρίξεις ένα παιδί που δεν έχεις τη δυνατότητα να μεγαλώσεις, απλά δεν θα τις είχαν ποτέ. Μιλάω για χώρες που η καταπίεση είναι κρατική πρακτική (Ιράν, Σαουδική Αραβία), ή είναι παράνομη και χρησιμοποιεί βία για να επιβληθεί (Νιγηρία). Όμως στο μυαλό του θολοκουλτουριάρη η δύση ευθύνεται αποκλειστικά για όλα τα δεινά του κόσμου. Και ο φονιάς της Αμερικής είναι ίδιος με τους τζιχαντιστές του Παρισιού. Τι και αν ο πρώτος ενεργούσε μόνος, ενώ στη δεύτερη περίπτωση έχουμε οργανωμένη τρομοκρατία, που εχθρεύεται την ελευθερία και την ίδια τη ζωή; Τι και αν ο πρώτος ζει και θα λογοδοτήσει για τις πράξεις του, ενώ οι άλλοι απολαμβάνουν πιλάφια, μέλι και γάλα στον παράδεισο; Όλα ίσιωμα για τον θολοκουλτουριάρη, προκειμένου να κάνει την κριτική που τον βολεύει. Εν ολίγοις, σκοπός μου δεν είναι να αποδείξω την υπεροχή του χριστιανισμού έναντι του Ισλάμ. Όσο περνούν τα χρόνια, ο χριστιανισμός ασκεί όλο και λιγότερη επιρροή στα μυαλά των ανθρώπων, γιατί αμφισβητείται συνεχώς. Και αυτό είναι πολύ θετικό, γιατί δείχνει ο δυτικός κόσμος σε αυτό τον τομέα προοδεύει, δεν μένει στάσιμος. Δυστυχώς το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για το Ισλάμ, που είναι μονίμως παγιδευμένο σε ένα φαύλο κύκλο βίας και σκοταδισμού. Δεν αλλάζει, γιατί δεν θέλει να αλλάξει. Τόσο απλά. Αντιλαμβάνεστε τη διαφορά, τσακάλια μου; Αν δεν μπορείτε να τη δείτε, χρειάζεστε βοήθεια από ειδικό. Και δεν εννοώ οφθαλμίατρο. Οπότε το γεγονός ότι κάποιοι παρουσιάζουν ως όμοια δύο περιστατικά τελείως άσχετα... εντάξει, εμένα με βοηθάει να βγάλω χρήσιμα συμπεράσματα για το ποιοι είναι, και με ποιο τρόπο σκέφτονται.

Θεολοβία

Όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενη δημοσίευση, είμαι μαθητής σε εσπερινό ΕΠΑΛ. Ένα από τα βάσανα του σχολείου είναι η καθημερινή, αναγκαστική προσευχή. Για αυτό φροντίζω να αργοπορώ, ώστε να την αποφεύγω. Πρόσφατα προστέθηκε στο πρόγραμμα και το μάθημα των θρησκευτικών, γιατί μέχρι τώρα δεν είχαμε θεολόγο. Όταν τη ρώτησα τι χρειάζεται για να πάρει κάποιος απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών, με ενημέρωσε ότι έχει λήξει η προθεσμία για αυτό. Το καλύτερο όμως ήταν εκείνο που μου είπε μετά. Δεν έχει δικαίωμα να πάρει απαλλαγή από το συγκεκριμένο μάθημα όποιος είναι χριστιανός ορθόδοξος. Με λίγα λόγια, η πλειοψηφία των κατοίκων αυτής της χώρας. Το γνωρίζατε αυτό; Εγώ όχι, και ένιωσα μεγάλη δυσαρέσκεια όταν το άκουσα. Έτσι πάει εδώ πέρα. Γεννιέσαι, σε βαφτίζουν, και δεν έχεις δικαίωμα να παρεκκλίνεις για όλη σου τη ζωή. Και όλα αυτά συνεχίζονται, ενώ έχουμε φτάσει στο έτος 2015. Δεν θέλω να επαναλάβω όσα είχα γράψει σε προηγούμενη ανάρτηση για τη θρησκεία, και τη σχέση της με το κράτος. Κατά την άποψή μου, σε έναν ιδανικό κόσμο  θα συνέβαιναν τα εξής : κάθε άνθρωπος μέχρι να ενηλικιωθεί, δεν λαμβάνει ΚΑΝΕΝΟΣ είδους θρησκευτική κατήχηση. Ούτε από γονείς, ούτε από εκπαιδευτικούς, ούτε από κάποιον άλλο μέσα στην κοινωνία. Μετά την ενηλικίωση, και ΑΝ αισθανθεί την εσωτερική ανάγκη να έρθει σε επαφή με κάποια θρησκεία, για να πάρει απαντήσεις που δεν βρήκε αλλού, ΜΟΝΟ τότε θα του γίνεται κατήχηση σε κάποιο δόγμα της επιλογής του. Για το σκοπό αυτό οι εκκλησίες, τα τζαμιά, οι συναγωγές, οι παγόδες, κτλ, θα έχουν μια ημέρα αφιερωμένη στο κοινό, ώστε να γνωρίσει τι πρεσβεύει ακριβώς η κάθε θρησκεία, και να επιλέξει εκείνη που τον ικανοποιεί. Αλλά τι είναι αυτά που λέω, έτσι; Με το ρυθμό που εξελίσσεται η ανθρωπότητα, θα χρειαστεί αιώνες, ή και χιλιετίες για να γίνουν αυτά... αν θα γίνουν. Να ξεκαθαρίσω κάτι : δεν είμαι άθεος, ούτε τα γράφω αυτά παρακινούμενος από μίσος για τη θρησκεία. Θεωρώ όμως ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει δικαίωμα επιλογής για τόσο σοβαρά ζητήματα, και όχι να είναι δέσμιος από τη γέννησή του, επειδή έτσι επιβάλλει η παράδοση. Δεν ζούμε στην θεοκρατούμενη Ευρώπη του Μεσαίωνα, όμως δεν νομίζω ότι έχουμε προοδεύσει όσο θα έπρεπε. Αυτή είναι η γνώμη μου, αλλά μπορεί και να κάνω λάθος. Ο χρόνος θα δείξει αν έχω δίκιο, και ας μην είναι με το μέρος μου.

Υ. Γ. Σήμερα που έκανα αυτή τη δημοσίευση, έγινε θέμα με μια ανακοίνωση του Ποταμιού. Η ανακοίνωση στηλίτευε το γεγονός πως θα επιτρέπεται να ράβονται στις στολές των αξιωματικών εικόνες αγίων, παράλληλα ή σε αντικατάσταση του εθνόσημου. Δεν υπάρχει σωτηρία, ούτε προοπτική να γίνουμε ευρωπαϊκή χώρα. Μπανανία για πάντα.

Ένα άτιτλο ποίημα

Η ελιτιστική εμμονή

διαφθείρει τις τάξεις

προς πάσα κατεύθυνση.

Αν κοιτάξεις καλά,

πάνω ή κάτω,

δεξιά ή αριστερά,

ίσως να μην προσέξεις.

Μ' αν προσπαθήσεις να δεις

τότε θα γιορτάσεις

μαζί μου

το τέλος της αντικειμενικότητας.

Μαζί θα γιορτάσουμε

το τέλος.

19 Οκτωβρίου 2015

Το κείμενο της μέρας (ή του πρωινού της)

Θέλω ο χρόνος μου στο facebook να πειορίζεται σε 5' λεπτά τη μέρα (πρωινό καφέ) και ταυτόχρονα να βλέπω ότι με ενδιαφέρει πολύ. Ολοι ξέρετε πόσο δυσκολο είναι αυτό....οπότε η μόνη λύση ήταν να κάνω unfollow πολύ κόσμο ωστε το scroll down να περιοριστεί όσο γίνεται. Δέν με ενδιαφέρει καθόλου τι θα φάει ο καθένας εκτός αν θέλει να καλεσουμε delivery απο το στεθερό ενώ βρισκόμαστε σπίτι μου! Επίσης δεν με νοιάζει που βρίσκεται ο καθένας ανα πάσα ώρα και στιγμή μιάς και δέν παρακολουθώ κανέναν, ούτε έχω κρυφή επιθυμία να γίνω μπάτσος. Πολιτικές απόψεις τις μιάς εβδομάδας πρίν τις εκλογές μου προκαλούν εμετό μιάς και η δική μου δέν βρίσκεται πουθενά παρα μόνο στο δικό μου κεφάλι, και τέλος αν μου άρεσαν τα άρθρα του κώλου και τα άθλια βίντεο απο εκπομπες της τηλεόρασης απλα θα είχα τηλεόραση! (4 χρόνια δεν μου έλειψε ποτέ). 

Μπορεί αυτο που γράφω να φαίνεται επιθετικό αλλα κάθε άλλο! Περιμένω να με καλέσετε σε live, εκθέσεις, να μου στείλετε όμορφη μουσική, καθώς και κάθε σπουδαίο επίτευγμα σε μύνημα. Μέχρι τότε θα ενημερώνομαι μόνο απο αυτούς που το κάνουν ήδη και μου δίνουν έμπνευση και χαρά. 

ps. Mε φίλους θέλω να τα λέω απο κοντά και να εκπλήσομαι και καμια φορά με κανα νέο...όπως παλιά. 

ps2. Mου αρέσει το μυστήριο, η διακριτικότητα,ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνια, και δέν υπάρχει πολύ απο αυτά εδω.. 

ps3. τίποτα προσωπικό....να έχετε όλοι μία δημιουργική μέρα.
Τάσος

aka ειλικρίνεια εκφρασμένη μέσα από την αδυναμία του να αποκαλωδιωθείς από τη σύγχρονη συνήθεια ή όλοι πλέον είναι ηττημένοι

Για να ξεβρωμίσει ο τόπος

Θαυμαστός κόσμος το διαδίκτυο. Άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παράλληλο σύμπαν. Ένα από τα ασύγκριτα πλεονεκτήματα που προσφέρει στους χρήστες του είναι η δυνατότητα να εκφράζουν και να ανταλλάσσουν απόψεις ελεύθερα με πολλούς ανθρώπους. Όλα καλά, μέχρι τη στιγμή που κάποιοι αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν την ανωνυμία που υπάρχει στο διαδίκτυο ως ασπίδα, για να βγάλουν χολή εναντίον όσων δεν συμπαθούν ανενόχλητοι. Και εξηγούμαι. Αφορμή για να γράψω σήμερα μου έδωσε ένα άρθρο - απάντηση αναγνώστη που δημοσίευσε ο Πιτσιρίκος, γνωστός blogger του οποίου η άποψη έχει βαρύνουσα σημασία για πολλούς. Ο αναγνώστης και ομοϊδεάτης του Πιτσιρίκου αναφέρει στο τέλος της δημοσίευσης πως οι Έλληνες είναι φυλή που λερώνει , και πως πρέπει να στειρωθεί πριν προλάβει να μολύνει όλη την ανθρωπότητα. Έτσι απλά. Χωρίς να υπάρχει καμία αντίδραση. Φανταστείτε τώρα τι θα συνέβαινε αν είχα γράψει εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος το ίδιο, και στη θέση των Ελλήνων βάζαμε τους Πακιστανούς για παράδειγμα. Θα είχαν μαζευτεί οι δήθεν αντιρατσιστές στα σχόλια, και θα απειλούσαν ότι θα με βρουν και θα με σπάσουν στο ξύλο. Οι πιο ψύχραιμοι θα έκαναν αναδημοσίευση με τίτλους όπως "ΕΜΕΤΟΣ", "ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΑΜΟΚ", "ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ", και θα ζητούσαν παρέμβαση της δικαιοσύνης, γιατί τέτοια ρητορική επισύρει κυρώσεις που προβλέπονται από το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Μόνο στην περίπτωση που προσβάλλονται οι ξένοι προφανώς. Γιατί το να βρίζει κάποιος τους Έλληνες, και να θεωρεί πως είναι αρρώστια που μόνο με στείρωση θεραπεύεται , είναι "άποψη" και πρέπει να απολαμβάνει ασυλία. Ζούμε σε εποχή που συντελούνται σημαντικές αλλαγές. Το να λέει κάποιος ότι δεν έχει εθνική συνείδηση και  ανήκει απλά στην ανθρώπινη φυλή, είναι απολύτως φυσιολογικό, και όσο περνάει ο καιρός αυτή η θεώρηση θα κερδίζει περισσότερο έδαφος. Όσοι το πιστεύουν αυτό όμως δεν έχουν δικαίωμα να προσβάλλουν και να θεωρούν μόλυνση αυτούς που θέλουν να λέγονται Έλληνες. Δεν ξέρω από που πηγάζει αυτή η πεποίθηση, όμως είμαι σίγουρος πως αν συγκρίνουμε τους Έλληνες με άλλους λαούς, δεν νομίζω να βρούμε ότι υπερτερούν ή μειονεκτούν σε ελαττώματα. Οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί τόσο μίσος απέναντι στους Έλληνες, το οποίο εκφράζεται τόσο επιθετικά. Μπορούμε να τραβήξουμε και εμείς το σκοινί, και να ζητήσουμε να αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια από τέτοια άτομα, ώστε να μην πιέζονται με μία ταυτότητα που δεν τους εκφράζει. Ή να τους στείλουμε σε χώρες του εξωτερικού που προτιμούν, ώστε να μην αναγκάζονται να ζουν δίπλα σε αυτούς που μισούν. Χώρες οι οποίες κατοικούνται από "καθαρούς" ανθρώπους, που δεν μολύνουν τον πλανήτη, και σε αντίθεση με τα γίδια τους Έλληνες κάνουν πάντα, μα πάντα μόνο σωστές επιλογές σε όλα. Αν απελάσουμε ένα εκατομμύριο ανθέλληνες, μια χαρά χωράνε άλλοι τόσοι Έλληνες που αναγκάστηκαν να μεταναστανεύσουν, για να βρουν δουλειά. Τα ίδια δεν λένε και εκείνοι; Όταν με το μυαλό σου αυθαίρετα οριοθετείς τι είναι "σωστό" και "υγιές", και οτιδήποτε εκτός της κοσμοθεωρίας σου είναι μιερό και πρέπει να εξαφανιστεί, τότε εύκολα μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει και εσένα ανεπιθύμητο, που πρέπει να εξαλειφθεί. Άσε που αυτό σε κάνει ίδιο με το γνωστό "κόμμα" που έχει για σύνθημα τον τίτλο του άρθρου, είτε θες να το δεχτείς, είτε όχι. Σέβομαι απόψεις όπως η δική σου, αν και διαφωνώ, αλλά δεν θα σου δώσω και συγχαρητήρια. Ούτε θα παραμείνω απαθής απέναντί της, ειδικά όταν αυτή εκφράζεται με προσβλητικό τρόπο.

Υ. Γ. 1 : Στο τέλος του άρθρου, ο Πιτσιρίκος αναφέρει σε αντίθεση με τον αναγνώστη του, ότι δεν μισεί την Ελλάδα αλλά μόνο τους Έλληνες. Δεν μας διευκρίνισε όμως ποιους θεωρεί κατάλληλους για να κατοικήσουν αυτό τον τόπο. Ας το σκεφτεί και ας μας απαντήσει.

Υ. Γ. 2 : Όταν πρότεινα στον Πιτσιρίκο στο Twitter να αυτοενουχιστεί πρώτος, αφού έριξε την ιδέα στο άρθρο του, φυσικά με μπλόκαρε. Έτσι είναι. Εμείς είμαστε εύθικτοι, αλλά οι άλλοι πρέπει να καταπίνουν τις προσβολές μας αμάσητες. Και αυτό είναι ένα μικρό δείγμα του ιδεολογικού πολέμου που διεξάγεται στο διαδίκτυο. Δεν πρέπει να αφήνουμε σε χλωρό κλαρί τέτοια ανθρωπάκια.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

πάνε χρόνια από τότε σου που σου έγραψα. Ή είναι άδοξο να μετρά κανείς τον χρόνο όταν κάτι δεν έχει συμβεί μέσα σ’ αυτόν; Παίζει να επικοινώνησα μαζί σου με κάθε δύναμη εγγαστριμυθίας που διαθέτω πάντως. Δε μπορεί. Κάτι θυμάμαι αμυδρά να μουρμουράω εις βάρος σου. Το φόρτι μου ξέφτισε με τόσο δρόμο αλλά η μνήμη μου θωρεί ακόμη πράματα από το βουλεβάρτο της δικιάς μου ζωής. Και δεν είναι ότι μου υποσχέθηκες κάτι εσύ. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Είναι όμως που οι σελίδες σου αλλάζουν τόσο γρήγορα ενώ εδώ τα πράγματα είναι σε δείνωση. Το μικρό έγινε μεγάλο. Το ασήμαντο σημαντικό. Και πάει λέγοντας. Όλα τα προσπερνάς πια.

Μην παρεξηγηθείς λοιπόν που έχω σαστίσει τόσο. Δεν έχω δα και τις ίδιες δυνάμεις. Γι’ αυτό με βλέπεις λίγο νωθρό. Ο νους μου είναι χυτός μες στο ραβαΐσι, μα το σώμα μου δεν αντέχει και έχουν τελειώσει και οι λέξεις. Να. Αυτό είναι. Πόσες ακόμα λέξεις να πει κανείς; Ε;

Το ποδόσφαιρο έγινε βαρετό άθλημα τις μέρες μας. Να σου προλάβω τα νέα επ’ αυτού. Κοιτάς έναν αγώνα μέσα από μια οθόνη, δίπλα σου υπάρχουν περιέργοι άνθρωποι με τα κινητά τηλέφωνα ανά χείρας που παρακολουθούν ταυτόχρονα την εξέλιξη πολλών παιχνιδιών, δίχως να κοιτούν το βασικό broadcasting, ποντάρουν ονλάιν, εικάζουν αποτελέσματα, σφίγγονται, φωνάζουν, βρίζουν, κι όλα αυτά βλέποντας αριθμούς να αλλάζουν, και να ξαναλλάζουν, κ.ο.κ. Το ντεκόρ των γηπέδων είναι πλέον το μέσο όνειρο της παγκόσμιας μεσαίας τάξης. Ή το απατηλό μέσο μιας λαμέ ζωής κάπου εξωτικά. Εσύ τείνεις να πεταχτείς που και που στην αγωνιώδη στιγμή μιας φάσης μα γρήγορα λουφάζεις γιατί αμέσως ακούγονται κριτικές από όλους αυτούς που δεν παρακολουθούν. Αυτοί πρέπει να είναι οι ειδήμονες που λένε. Γιατί προφανέστατα νιώθουν το άθλημα. Κάτι έχασα στην παιδική μου ηλικία, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Κι εσύ αλλάζεις τις σελίδες σου τόσο γρήγορα όσο μόνο ο χρόνος μπορεί. Δεν είναι δίκαιο να μην μου δωθεί μια δεύτερη ευκαιρία να κατανοήσω ούτε αυτή (μέσα στις τόσες αναρίθμητες) την απορία μου.

Το ποδόσφαιρο δεν είναι πλέον όπως το παίζαμε στις αλάνες. Όχι, καμιά σχέση σου λέω. Το ποδόσφαιρο τώρα είναι τα brand names της Μεγάλης Δύσης. Ή και της Ανατολής. GazPROM, Lay’s, PepsiCo, Gatorade, Heineken. Ένας κακός χαμός σου λέω. Διευθυντές marketing, επίσημοι συνεργάτες, προεδρίες, ιεραρχίες, φουλ μασονική αρχιτεκτονική στην διοίκησή του. Το ποδόσφαιρο είναι styling, αφίσες και πρωτοσέλιδα, μόδα, τατουάζ και μούσια. Μου κάνει εντύπωση το πως καταφέρνουν και θυμούνται πάντα ότι υπάρχει κάπου μια απλή μπάλα μέσα σ’ όλο αυτό.

Δεν μου αρέσει το ποδόσφαιρο στις μέρες μας, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Μου γκρεμίστηκε η ανάμνηση που είχα γι’ αυτό. Άσε που κανείς πλέον δεν θέλει να παίξει. Μόνο να συμμετέχει σε αυτόν τον κυκεώνα πληροφοριών και στοιχημάτων, στο τριπάρισμα του πονταρίσματος, στον εθισμό ενός τζόγου που πυορροεί ασύστολα.

Κάποιοι μου είπαν ότι έτσι είναι κάθε έκφανση του αθλητισμού στις μέρες μας. Εδώ και χρόνια ισχύουν όλα τα προαναφερθέντα. Βάλανε ταμπέλες σε όλα αυτά κάποιοι υψηλά ιστάμενοι. Δε μπορώ να νεάσω, που λες. Πόσο μάλλον σε σένα που μου έχεις μετρήσει κάθε ρανίδα ηλικίας εως τώρα. Πόσο γέρο με κάνανε να φαίνομαι. Κι εγώ όλο κάπου να επιμένω…

Πόλεμος ολετήρας πάντων

Όπως γνωρίζετε έχουμε πλήρη συμμετοχή της Ρωσίας στον πόλεμο στη Συρία πλέον, και όχι διακριτική όπως ήταν μέχρι τώρα. Για άλλη μια φορά βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας να εκτυλίσσεται το έργο "Δίκαιο του ισχυρού". Μεγάλες δυνάμεις να παίζουν τα παιχνίδια τους, να ρημάζουν χώρες και να την πληρώνουν αθώοι, για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους σε περιοχές που δεν τους ανήκουν. Από την αρχή φαινόταν ότι ο πόλεμος στη Συρία ήταν ιδιαίτερη περίπτωση, για αυτό και συνεχίζεται χρόνια τώρα, σε αντίθεση με τη Λιβύη πχ. που ξεμπέρδεψαν γρήγορα με τον Καντάφι. Τώρα που μπήκε και η "αρκούδα" στο παιχνίδι για τα καλά, το πράγμα χοντραίνει. Η διπλωματία πάντα αδυνατεί να βρει λύσεις, και μάλλον γίνεται για τα μάτια του κόσμου. Αρχίζει να γίνεται ξεκάθαρο ότι ένας Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεκινήσει σύντομα από εκεί. Εκατομμύρια θυμάτων στους δύο προηγούμενους, και όμως όλοι διατεθειμένοι να επαναλάβουν το λάθος για τρίτη φορά. Η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως, όπως λένε. Δεν ξέρω αν ο Δ' Παγκόσμιος Πόλεμος θα γίνει με ρόπαλα, όπως είπε ο Αϊνστάιν. Εύχομαι ο επερχόμενος πόλεμος που θα γίνει να είναι εκείνος που θα τους τερματίσει όλους μια και καλή. Τρεις και τον τσακώσανε, όπως λέει και μια άλλη σοφή ρήση. Ή θα πάρουμε το μάθημά μας οριστικά, ή θα σβήσουμε μια και καλή. Σαν άνθρωπος γενικά είμαι εναντίον των συγκρούσεων. Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχουν περιπτώσεις που αυτές είναι αναπόφευκτες. Και όταν συμβαίνει αυτό, καλό θα ήταν να μας προσφέρουν συνειδητοποίηση για να προχωρήσουμε μπροστά. Οτιδήποτε άλλο είναι καταστροφικό και ανούσιο. Ας απολαύσουμε τώρα δύο τραγούδια που περιγράφουν με ωραίο τρόπο την "ομορφιά" του πολέμου.

Ανάγκα και θεοίς (δεν) πείθονται

Θυμάστε τι έλεγε ο αγαπητός Νίκος Φίλης όταν πήγαινε ο κόσμος να προσκυνήσει τα οστά της Αγίας Βαρβάρας; Πως όλα αυτά είναι αναχρονιστικά και θυμίζουν μεσαίωνα; Πάνε αυτά. Μόλις έγινε γνωστό ότι θα μπορούν να απαλλάσσονται οι μαθητές από το μάθημα των θρησκευτικών χωρίς αιτιολογία, ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος τράβηξε το αυτί στην κυβέρνηση. Και ο κύριος Φίλης έσπευσε να διευκρινίσει πως δεν θα γίνουν μονομερείς ενέργειες, ενώ υπενθύμισε την προσφορά της εκκλησίας στον τόπο. Μάλιστα. Και από αυτούς περιμένει ο κόσμος να αλλάξουν την Ευρώπη, να σταματήσουν τη λιτότητα και τη φτωχοποίηση, και άλλα τέτοια ηρωϊκά. Ζούμε σε Μπανανία παιδιά, και δεν φαίνεται σωτηρία στο κοντινό μέλλον. Όχι, δεν είναι ανθέλληνας όπως πολλοί, όμως με θλίβει που έχουμε φτάσει στο 2015 και δεν έχουν γίνει αλλαγές στην Ελλάδα, που αλλού θεωρούνται δεδομένες εδώ και δεκαετίες. Ο διαχωρισμός εκκλησίας - κράτους είναι μία από αυτές. Και όχι μόνο για οικονομικούς λόγους. Δεν μπορεί σε αυτή την εποχή να γίνεται θέμα για το αν ένας μαθητής θα παρακολουθήσει ή όχι το μάθημα των θρησκευτικών. Η πίστη είναι καθαρά προσωπική υπόθεση, και δεν είναι σωστό να σχετίζεται με την πολιτική και το δημόσιο βίο. Πιο απλά δεν γίνεται να ειπωθεί. Μου προκαλεί δυσφορία το γεγονός ότι πηγαίνω σε εσπερινό λύκειο, και κάθε μέρα πριν ξεκινήσει το μάθημα μας βάζουν ολόκληρους μαντράχαλους να λέμε προσευχή. Λες και αυτό θα μας βοηθήσει στην απόδοσή μας. Θεωρούμε τους ισλαμιστές οπισθοδρομικούς (και είναι), όμως γεγονότα σαν αυτό με το μάθημα των θρησκευτικών δείχνουν ότι δεν απέχουμε πολύ από αυτούς. Ενώ επίσης αποδεικνύεται ότι στην Ελλάδα χρειάζεται απίστευτο τσαγανό για να τα βάλεις με συμφέροντα που αντιδρούν ακαριαία, ακόμα και όταν υπάρχει απλά υπόνοια ότι μπορεί να θιγούν. Και φυσικά αυτό δεν ισχύει μόνο για την εκκλησία. Περιμένοντας τη στιγμή που αυτό θα συμβεί, και την ελπίδα να έρθει... ακόμα.

Πόρτα - Πόρτα μη σε πετύχω

Τις τελευταίες μέρες ζήσαμε την αναταραχή για την υπουργοποίηση του Δημήτρη Καμμένου. Υπήρξαν έντονες αντιδράσεις λόγω απόψεων που έχει εκφράσει κατά καιρούς στο Twitter, τις οποίες δεν έχει νόημα να επαναλάβουμε. Τελικά ο Δημήτρης Καμμένος οδηγήθηκε σε παραίτηση, μέσα στη γενική κατακραυγή, και με το κόμμα του να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιλόγητα, πετώντας τη μπάλα στην εξέδρα, μιλώντας για το τσεκούρι του Βορίδη που έγινε πριν από τριάντα χρόνια, και άλλα τέτοια φαιδρά. Αλήθεια υπάρχει κάποιος που να ξαφνιάστηκε με όλα αυτά; Ότι υπάρχει πολιτικός που εξέφραζε ακραίες απόψεις, και μάλιστα δημόσια; Ξεχνάμε ότι ο Δημήτρης Καμμένος δεν είναι μόνος του σε αυτή την υπόθεση. Υπάρχει κόσμος που τον έχει ψηφίσει, άρα σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο όπως εκείνος. Τέτοια φαινόμενα θα συνεχίσουν να μας απασχολούν για πολύ καιρό. Είναι το αποτέλεσμα του συντηρητισμού, και του τρόπου ανατροφής ενός ολόκληρου λαού. Όταν σου γεμίζουν το κεφάλι από μικρό παιδί με θεωρίες για τον περιούσιο λαό που μεγαλουργούσε όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια, λογικό είναι μεγαλώνοντας να βλέπεις παντού εχθρούς και συνωμοσίες. Το ευτυχές είναι ότι τα πράγματα αλλάζουν προς το καλύτερο, με αργούς ρυθμούς βέβαια, και κάθε καινούρια γενιά κουβαλάει όλο και λιγότερα συμπλέγματα των προηγούμενων. Μέχρι να απαλλαγούν εντελώς θα έχουμε φαινόμενα τύπου Πόρτα - Πόρτα, που εκτός από το Twitter θα δραστηριοποιούνται και στους τοίχους των πόλεων, όπως φαίνεται ξεκάθαρα από αυτή τη φωτογραφία.

Όχι

"Όχι". Τρία γράμματα, μία λέξη, τεράστιος αντίκτυπος. Μπορεί να είναι η πιο εύκολη ή η πιο δύσκολη λέξη που μπορούμε να πούμε, όπως λέει και ο Chuck D στο ομώνυμο τραγούδι του. Η Madonna στο τραγούδι της "The power of goodbye" επίσης αναφέρει ότι η δημιουργία έρχεται όταν μαθαίνουμε να λέμε "όχι". Όμως δεν θέλω να σχολιάσω τη μουσική σε αυτή την ανάρτηση. Θα ασχοληθώ με την πολιτική, ένα θέμα το οποίο όσο και να προσπαθώ να αποφύγω, συνεχώς με προκαλεί και μου τραβάει την προσοχή.

Έχουν περάσει δύο μήνες από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος. Ο Αλέξης Τσίπρας ξεσήκωσε το λαό να καταψηφίσει τα μέτρα λιτότητας που του πρότειναν οι Ευρωπαίοι εταίροι. Να θυμίσουμε σε αυτό το σημείο πως όταν ήθελε ο Γιώργος Παπανδρέου να κάνει το ίδιο πριν λίγα χρόνια, ο Αλέξης Τσίπρας τον κατηγόρησε ότι μεταθέτει τις ευθύνες στο λαό. Πίσω στο σήμερα, πριν από το δημοψήφισμα υπήρξε μεγάλη τριβή και ξεκατίνιασμα ανάμεσα στις δύο πλευρές. Υπήρξαν περιπτώσεις ανθρώπων που πιάστηκαν στα χέρια για αυτό το λόγο. Στο τέλος όπως ξέρουμε υπερίσχυσε το "όχι", με ποσοστό 62%. Ήμουν και εγώ μέσα σε αυτή την πλειοψηφία. Και αντί αυτό να δώσει κίνητρο στο ΣΥΡΙΖΑ να πολεμήσει τη λιτότητα και τη διαφθορά, όπως ισχυρίζεται εδώ και καιρό, τι έκανε; Μας έφερε ένα ολοκαίνουριο μνημόνιο, το χειρότερο μέχρι στιγμής κατά γενική ομολογία. Θερινή ψυχρολουσία, όμως όχι ευχάριστη. Και πριν προλάβει να καταλαγιάσει ο θόρυβος από αυτή τη μεταστροφή, κηρύσσονται βουλευτικές εκλογές, ούτε ένα χρόνο μετά τις προηγούμενες. Αυτές οι δύο κινήσεις δείχνουν ξεκάθαρα ότι ο Τσίπρας από την αρχή είχε σκοπό να φέρει μνημόνιο, απλά με το δημοψήφισμα ήλπιζε να υπερισχύσει το "ναι" για να φύγει η ευθύνη από πάνω του. Και με τις εκλογές απαλλάχθηκε από τους αντιδραστικούς που σίγουρα θα είχαν αντίρρηση, και θα δημιουργούσαν προβλήματα. Έτσι δικαιώνονται (δυστυχώς) οι Πασόκοι για την αρχική τους επιλογή να βάλουν την Ελλάδα στο μνημόνιο, λέγοντας πως δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Μετά το δημοψήφισμα του Ιουλίου δεν νομίζω να έχει απομείνει κάποιος που αμφιβάλλει πως η θέση της Ελλάδας είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και πουθενά αλλού. Οποιεσδήποτε ψευδαισθήσεις για το αντίθετο είναι επικίνδυνες, και ακραίες φωνές που κάνουν συνεχώς λόγο για Βάρκιζες, προδότες, δοσίλογους, ταγματασφαλίτες, γερμανοτσολιάδες, κτλ., δεν βοηθούν καθόλου. Το ευχάριστο είναι πως όσο περνάει ο καιρός τέτοιες φωνές περιορίζονται. Μένει να δούμε αν όντως σε τρία χρόνια από τώρα η Ελλάδα θα έχει βγει από τα μνημόνια, όπως ισχυρίζεται ο Πάνος Καμμένος, αν και δεν έχω λόγο να τον εμπιστεύομαι. Άλλες χώρες κατάφεραν με το πρώτο να βγουν από την επιτήρηση, και εμείς ακόμα παιδευόμαστε. Αυτό θα έπρεπε να μας πει κάτι για τις κυβερνήσεις μας, και τις επιλογές που κάνουμε.

check text #1

blahlkjgwhfcςλιθης